İktidar bir yer değiştirme sanatıdır. Koordinatların yeniden ayarlanması, pozisyonların sürekli kodlanması, eski kod sahiplerinin yerlerinden edilmesi ve yeni kodların eskilere geçirilen ambalajlarla paketlenmesi. Sanat, bu paketlemedeki ustalıktır. Sorunsa şudur: üzerinde kıyametin koptuğu bu çember nereden gelir?

Ülkemizde neler olduğundan uzak kalmayalım diyerek bir potburi hazırladık ve çok da ilgi çekici olmayan bir manzara çıktı karşımıza: "Tabloya bakıyorum da bu sorunu çözse çözse Fetullah Gülen gibi bir derin düşünce adamı ile Mustafa Koç gibi bir sağduyu çözebilir diyorum. Diğerlerine de babalarının mirasından bir şeyler düşer elbet. Vatandaş da çok sıkışırsa sokağa çıkmaz olur biter. Ne güzel bir memleket oluruz o zaman gerçekten de…"

Malum ve ne mutlu ki Türkiye de, uygarlık tarihinin en şanlı ülkelerinin (ABD ossun, AB ossun) aralarında yerini almaya doğru tam gaz ilerliyor. Ülkeyi kimlerin gaza getirdiğiyle ilgilenmekten, bazen gözümüzün önünde olup biteni göremiyoruz. Oysa aramızda bir Matrix kahramanı bile var

Bizim gibi tuhaf, bizim gibi dengesiz, bizim gibi umutsuz, bizim gibi mucit, bizim gibi şekilsiz, bizim gibi dramatik bir oyun oynadı Türkiye ulusal takımı, Avrupa Şampiyonası’nda. Ulusal kimliğine  yaklaştıkça başarısı da arttı, trajedisi de.

Ses çıkaracak, gürültü yapacak insanlara duyulan ihtiyaç, eskisinden daha fazla dayatıyor kendisini. Çığlık atan bu insanlara minnet duyuyoruz ve duyacağız. “Siyaset Esnafları”ndan arta kalan onura ihtiyaç duymayan bu insanlar için utanmak geride, reddettikleri erkekliklerine rağmen artık imkansızdır. 

85 yıllık Cumhuriyet bize bir şey öğretti. Ortada kuyu varsa yandan geçmeyi. Bu da bize bir şey sağladı: hayatla barışık kalma gücünü. Bu güç bizden bir şey aldı: yaşam istenci. Bu bizi esir etti: travmanın esirleri. Esaret bizi bir şeye zorladı: Travmaya karşı bağışıklık kazanmaya... Ve başlangıç olarak değil, bir sonuç olarak hiçiz artık.

İsviçreli "Türk"ler ve Mehmetleşen Aureluo, Humeyni ve Atatürk, Dağlıca ve Hakkari, Varşova Paktı ve AB... Yalnız ve güzel ülke denilen yer burası işte. Yalnızlaştırmalar ülkesi. Bu kadar çok yalnızlık olan ülkede, güzellikten bahsetmek için bir 16 Haziran daha görmek gerektir.

Ferhat Kentel ve Rasim Ozan Kütahyalı'nın Deniz Gezmiş'e bakışlarında açığa çıkan panoptik rasyonellik örüntüleri, bu iki kişinin de ruhsal ve bedensel varlıklarının, “devrim çağrısı”nın -68'lerde olduğu kadar güçlü olmasa da varolmaya devam eden- güncel titreşimlerine kapalı olmalarının bir tezahürü olarak anlamak gerekiyor. Oysa, her türden “hijyenik toplum” savunucularına inat, Deniz Gezmiş, halen, ipi en önce göğüslediği yerden “kirlenmek güzeldir” diyerek seslenmeye devam ediyor. Tabii duyabilene...

Hani şimdi biz / bir peri masalı dinler gibi seyrederiz / ışıklı caddelerde mağazaları, / hani bunlar / 77 katlı yekpare camdan mağazalardır. / Hani şimdi biz haykırırız / Cevap: / açılır kara kaplı kitap: / zindan./ Kayış kapar kolumuzu / kırılan kemik / kan. / Hani şimdi bizim soframıza / haftada bir et gelir. / Ve / çocuklarımız işten eve / sapsarı iskelet gelir..

Gerçekler, fantazmalar ve haki zemberek. Elini verenin kolunu kaptırdığı, feleğin tekerine çomak sokanın boynundan asıldığı bir düzenek bahsettiğimiz. İnsanın, ferah, neşeli ve sevinç dolu bir dünyada yaşamak yerine; alabildiğine gri bir dünyaya esir edilmesi. Duyduğu tek şey şudur insanın boşlukta: o benim, o benim, o benim. Ve dönüşümü: ben oyum, ben oyum, ben oyum. Öyleyse soralım ona, başka bir şey duymak mümkün değil midir? Yoksa buna da şükür müdür?

Solcular ne yapmasa da ne yapsa. Bir kaç atış, bir öneri.

Gençlerin ÖSS karşıtlığını hayatın monotonluğuna ve eşitsizliğine karşı mücadelede birleştirmek soyut yıkıcı söylemin değil, reel ve kurucu politik etkinlikle mümkün görünüyor. Bu politik kuruculuğun ilk düzlemi de teorik olandır. Yıllardır, ülkedeki makro gündemlere karşı teorik (ya da gerontokrasinin tezleriyle) açılımlar yapan gençlik, neden kendi ‘gerçek’ alanına dair teorik açılım geliştirememektedir?

Memlekette neler oldu neler, şu son bir hafta on gün içinde. Dinleme skandalları mı istersiniz, keçiye tecavüz mü, hükümetin Kürtler’i gaplaması mı, Kürtler’in artık TRT’de Kürtçe’yi zaplayabilecek olması mı, Marks’ın dini mi, Tanju Çavuş mu, Demek Akalın’ın Diyarbakır sözleri mi, Çarşı’nın ‘tasfiyeci dalgaya’ kendini kaptırması mı... hangisini isterseniz yanar dönerli meyve tabağıyla alabilirsiniz önünüze. Kan pahasına komedinin tadını çıkarmak, sizin elinizde.

Le Monde: "İstanbul’da öldürülen Ermeni kökenli gazeteci Hrant Dink’in katil zanlısı Ogün Samast’ın doğum yeri Trabzon’daki yeniyetmelerin bu sözleri, bu külrengi ve yağmurlu kentte hakim olan iklimi açığa çıkartmakta. İşsizlik ve mafyanın pençesinde kangrenleşmiş, ateşli silahlar kültürüyle tüm ülkeye ün salmış bu Karadeniz limanı, aşırı milliyetçi bir bölge."