şiir...

İsmet Alıcı

öykü...

Bir romanın gücü, çağının en yakıcı sorunlarını en gerçekçi ve en yalın biçimde dile getirmesinden gelir… Mithat Cemal Kuntay’ın yazdığı Üç İstanbul romanı 1900’lerdeki Osmanlı İmparatorluğu’nu ve o dönemde ortaya çıkan İttihat ve Terakki’yi anlamak bakımından iyi bir kaynak.

Belki büyük bir gizin büyülü karanlığı yırtacak aç ellerini… belki –öğrendikten sonra hiçbir “giz”in sihri kalmaz- beklentilerini karşılayamaz, yarım kalırsın. Belki… umarsız bir söylenceye düşersin. Bu benimle ilgili değil, “biz”imle ilgili. Belki, ağırlığı örter “giz”imin; dolamazsın, etin ağlar, yüreğin burkulur. Sana bir “giz” versem, saklar mısın?...

Filmin sorgulattığı belki de şu: Anlamla yüklü hayatların bizzat anlamsızlığı yaratan tek düze döngü olduğu. Bizi hasta ettiği ve büyü yokluğunun, bin yıllardır büyü varmış gibi yaşayan biz insanlara köpekleşmeyi istettiği. Bir köpek kadar ‘bile’ arzularından-olduğu gibiden ibaret olamayan insanın, insan olarak aldığı hali. Kuyuları ve eğirme tellerini. Bir insanın hayatı başka nerede anlatılabilir ki?

Ve kirlendi zaman. Kahinler, dünyanın sonu geldi dediler. Bir başkası medeniyetleri boğuşturdu. Ve insan, alık alık saatini kurmaya çabalıyor. İnsan’ın acıları unutma hızı, ışık hızını geçti. İnsan, zamanı süratle yenme kavgasında.

Şiirin tıkanan damarları nasıl açılacaktır? 21. yüzyila girerken Türk şiirinin en büyük tartışması, cevaplanamayan sorusu, krizi buydu. Şiirin bu varoluş problemi Türk entelijensiyasının pespayeliği ve konjönktürle birleşince Mehmet H. Doğan’ın yüzyılın ‘Büyük Türk Şiiri Antolojisi’ kitabı ile Türk edebiyatının geleceği sorunu yüksek sesle ve oldukça kavgalı bir şekilde tartışılmaya başlandı. Şu söylenebilir: bu tartışma böyle bir içerik taşımıyordu. Orada tartışılan bazı yayınevlerinin, eleştirmenlerin ve şairlerin tutumuydu, şiirin kendisi değildi. Bunda şüphesiz itiraz edilecek bir yan yok.

İspanyol sürrealist yönetmen Luis Bunuel’in ‘Burjuvazinin İhtiyatlı Cazibesi’ ve ‘Özgürlüğün Hayaleti’ isimli iki filmi, sanıyorum ki yönetmenin sinemasına göz atmak için oldukça zengin. İkincisi, Salvador Dali’nin film arkadaşı Bunuel’in film anlayışını anlatmak, ilki Bunuel’in gözünden burjuvaziyi anlatmak için

Sokak tüm sınıfların karşılaştığı yerdir. Varsılların da, yoksulların da sokakları vardır. Berrin Taş’ın şiiri sokaktan beslenir demiştik. Eksik söyledik. Berrin Taş’ın şiiri yoksulların sokaklarından beslenir. Bu bir seçimdir. Şair durmaksızın seçim yapmaz zorundadır.

Kitabın metalaştığı, yayınevlerinin içeriksiz, sabun köpüğü kitapları çoksatar süsüyle "pazar"a sunduğu bir yayın ortamında marksizmden beslenen, ilerici insanlık birikiminin değerlerini okurlara sunan bir yayınevi var: Yordam Kitap.

Ümit Kıvanç’ı “Kazım İçin Bir Film” yapmaya iten en önemli neden, Kazım Koyuncu’yu “bu memleketin en çok ihtiyaç duyduğu insan tipinin harika bir örneği” olarak görmesi.

Dogville ve Dönüş, Türkan Şoray ve Nicole Kidman

Grace babasının gücüne iyiliğe yaslanarak direnmektedir. Gülcan, ağanın gücüne iyiliğe yaslanarak direnmektedir. Ancak ikisine de büyük darbeyi ‘iyi insanlar’ indirir.