Fazıl Say’ın, Orhan Pamuk gibi ettiği tek bir cümle gündemden inmiyor. Ama bu konuda yalnız değil. Sinagog kıyımlarından ve birkaç esrarengiz cinayetten sonra, birçok Yahudi ailenin hiç olmazsa çocuklarını dışarı yollama konusunu ciddi olarak tartıştığını biliyorum. Hrant Dink cinayeti birçok ailenin, yeniden geleceğe endişe ile bakmasına neden oldu. Ve ilk defa, modernist çevreler, ülkede görülen sessiz hegemonya değişimi karşısında gitmeyi düşünmeye başladılar.

 “Sol” kavramı 1789 Fransız Devrimi ile birlikte kullanılmaya başlandı. Halk temsilcileri meclisin sol tarafında oturduğu için onlara “solcu” denildi. O dönemin orta sınıfı olan burjuvazi, iktidara yürürken emekçileri, köylüleri de peşinden sürüklüyor, “halkı” temsil ediyordu. Ayakları üzerinde dikildiği, yöneten sınıf olduğu andan itibaren gericileşti. “Sol” kavramı, işçi-emekçi sınıfların dünya görüşü ve hareketi anlamında yeni bir içerik kazandı.

“yürekte, kitapta

            ve sokakta yenebilmek yalanı”