Halkın gücü
"Filistinliler, muhtemelen tüm insanların bugün en çok haksızlığa uğramış olanları, duvarı yıktı. Bugün, kısa bir an için, Filistinli olmak harika hissettiriyor." Nadia Elia’nın The Electronic Intifada internet sitesinde 29 Ocak tarihinde yayımlanan yazısını Barış YILDIRIM çevirdi.
Nadia ELİA*
Bugün, hayatımdaki herhangi bir günden daha fazla, Filistinli olmakla gurur duydum.
Açıklayayım. Ulus-devletler bana pek bir şey ifade etmiyor. Onlar, düzmece sınırlar, yasal sınırlamalar, ‘Girilmez’ tabelaları ve sadece insanların kabul ettiği ‘teklik’ adına kolektif beyin yıkamayı temsil ediyor. Hangi balık, bir ülkeyi diğerinden ayıran görünmez ‘su sınırı’na yaklaştığı için yüzerken durdurulmuştur? Hangi göçmen kuşun içgüdüsü, ona Kanada’dan Birleşik Devletler’e, Meksika’ya geçerken en küçük bir an olsun tereddüt yaşattırmıştır? Bana bir çiçek gösterin, en özel bahçede bile, en yüksek güvenlik çitleriyle kapı komşu bahçedeki çiçeğin kokusuyla karışmamış olsun.
Bu sınırlar doğal değil. Ve çünkü doğal olmadıkları için, onlarla asla bir ilişkim olmadı. Evet, uzun süredir Filistin haklarını savunuyorum, fakat benim kendi ulusal kimliğim tutkuma teğet. Filistin haklarını savunuyorum çünkü onlar, bu yapay sınırlar aşkına ihlal edilen insan hakları. Ancak bugün, Filistinli insanları, halk gücünün en güzelini temsil ederken görürken, Filistinli olmaktan gurur duyuyorum. En temel özgürlüklerimize konan suni sınırları kabul etmeyi reddeden bir halkın parçası olmaktan gurur duyuyorum: Yemek, içmek ve yetişmek için özgürlük.
Uluslararası Adalet Divanı, Duvar’ın yasadışı olduğunu açıkladı, ancak onu yıkmak için gücü yoktu. Dördüncü Cenova Anlaşması kolektif cezalandırmanın yasadışı olduğunu açıkladı, ancak onu durdurmak için gücü yoktu. Uluslararası hukuk işgalin yasadışı olduğunu açıkladı, ancak ona son vermek için gücü yoktu. Ve Filistinliler, muhtemelen tüm insanların bugün en çok haksızlığa uğramış olanları, duvarı yıktı.
Ancak, heyecanlı olduğum kadar, saf değilim. Bunun sadece geçici bir gedik olduğunu biliyorum ve biliyorum, bazı liderler bu başarının övgüsünü sahiplenecek. Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek şimdiden, güvenlik güçleri Kahire’de kuşatmayı protesto eden 500 göstericiyi gözaltına alırken bile, Gazzeliler açlıktan öldüğü için Filistinlilere Mısır’a girmeleri için ‘izin verdiğini’ iddia etti. Ve İsrail Başbakan’ı Ehud Olmert’in danışmanı Dov Weissglas, Gazzelilerin boğulmasını Filistinliler için bir iyilik yaparmış gibi anlattı: “Bu bir diyetisyenle randevu gibi. Filistinliler çok fazla incelecek, ancak ölmeyecek.”
Ancak Filistinliler, onlara yasadışı işgalci tarafından uygulanan diyet nedeniyle ölüyorlar. Geçtiğimiz yıl yapılan bir Dünya Gıda Programı araştırması Filistin nüfusunun yarısının, ‘gıda güvensizliği’ içinde olduğunu söyledi. Yetersiz beslenme göstergeleri normalden zayıf olmak, aşırı zayıflık, büyümede duraklamayı kapsıyor. Ayrıca sıkı İsrail kriterlerinin bir sonucu olarak, Batı Şeria’da ölü doğan çocuk oranı 2007’de yüzde 57’ye yükseldi. Gazze Şeridi’nde böyle bir rakam mevcut değil.
Ve ben bunu yazarken bile, İsrail’in, güçleri duvarın bölmelerini havaya uçuran Gazzeli lider Muhammed Harb’ı öldürdüğü haberleri geliyor. Harb, ABD ve İsrail’in bir işgal piyonu seçmeleri için yaptığı büyük baskıya rağmen, onu kendi temsilcileri olarak seçen halkımın geçici özgürlüğünün bedelini canıyla ödedi. Bu yüzden unutmak istemiyorum. Harb, halkın seçimiydi ve duvarı yıkan da halk gücü.
Ve bu, nerede olursak olalım, ilham alabileceğimiz bir model. Eğer mahrum edilmiş Filistinliler, dünyanın süpergücü tarafından desteklenen, bölgenin en ağır silahlı nükleer gücü tarafından inşa edilmiş bir duvarı yıkabildiyse, o zaman ezilen tüm halklar da her yerde bunu yapabilir.
Bugün, kısa bir an için, Filistinli olmak harika hissettiriyor.
* Nada Elia, Seattle’daki Antioch Üniversitesi’nde Cinsiyet ve Kültürel Çalışmalar dersi veriyor. Kendisi RAWAN’ın (Radikal Arap Kadınların Militan Ağı) kurucu üyesi ve şu anda INCITE! Şiddete Karşı Renk Kadınları ulusal yönetim kurulunda faaliyet yürütüyor.
<!--[endif]-->
