Onur ERYILMAZ

İnsanlar inanmadan yaşayamazlar. Ben sana inandım, Tezer. Ondandır şehvetle kucaklayışım hayatı. Yolları, şehirleri, evleri, gökyüzünü, yıldızları, düşleri, kışları, baharları, seni büyütüyorum içimde.

Onur ERYILMAZ

Tüm zamanları yaşadık Tezer. Tüm acıları, kaygıları, korkuları, basit bir aşk filmini izler gibi seyrettik. Yüreğimizde sevgiye, sevgilere, sevinçlere yer kalmadı. Ne hazin! Biliyorsun öyle değil mi?

Onur ERYILMAZ

Yaşlı kadın içeri girdi, kucağında iki iri odun parçasıyla. Saçları yağan kardan bembeyaz olmuştu. Demir sobanın üst kapağını maşayla açtı.

Onur ERYILMAZ

Sızlanan insanları sevmedim ben. Gururlu oluyorlardı. Neydi gurur? Anlaşılmaz bir hırs, karşısındakine inat. Bu insanların işe yaramadıklarını düşündüm hep. Arkalarında ve önünde, kendilerinden habersiz bir pohpohlayıcı güruhla gezerlerdi. Gülüşleri saklı, ağlamaları uzak oldu bana.

Onur ERYILMAZ

Unutmayı sevenlerin coğrafyasında, dimdik ayakta durmayı seviyorum ben Tezer. Geçmişle hesaplaşarak bugüne varan, bugünü yoğurup, yarına taşımayı seviyorum ben. Tarihin içinde minik pir parça olmayı, o büyük bütünlüğü seviyorum ben Tezer.

Nalan ÇELİK

YAPMAMAYI YEĞLERİM... Bu günle çok uzun bir konuşma

Zaman 2008 sonu, Mekân: Dünya, bir apartmanın alt katı

Nalan ÇELİK -

Almanya'nın Aachen kentinin en kalabalık meydanında bir heykel vardır. Adı "Klenkes" tir. Latince'de beşinci parmak demektir. Hubert Löneke 1970 yılında yapmıştır bu heykeli. Üç küçük çocuk sırtlarını birbirlerine dayamış, kollarını havaya kaldırmış, onurla serçe parmaklarını uzatmışlardır. Serçe parmakları sanki en uzun parmakları gibidir

Ve kirlendi zaman. Kahinler, dünyanın sonu geldi dediler. Bir başkası medeniyetleri boğuşturdu. Ve insan, alık alık saatini kurmaya çabalıyor. İnsan’ın acıları unutma hızı, ışık hızını geçti. İnsan, zamanı süratle yenme kavgasında.

Belki büyük bir gizin büyülü karanlığı yırtacak aç ellerini… belki –öğrendikten sonra hiçbir “giz”in sihri kalmaz- beklentilerini karşılayamaz, yarım kalırsın. Belki… umarsız bir söylenceye düşersin. Bu benimle ilgili değil, “biz”imle ilgili. Belki, ağırlığı örter “giz”imin; dolamazsın, etin ağlar, yüreğin burkulur. Sana bir “giz” versem, saklar mısın?...