XX. yüzyılın sonları, ezilenlerin mücadeleleri açısından uçsuz bucaksız bir deneyim birikimine sahne olan Latin Amerika'da yeni bir mücadele biçiminin yükselişine tanık oldu. Meksika güneydoğusunda, Chiapas eyaletinde "Ya Basta!" şiarıyla neo-liberalizme karşı ayaklanan Zapatista Mayalar; Bolivya'da su ve doğalgazın özelleştirilmesine karşı patlak veren sokak savaşları; Ekvator'da art arda üç devlet başkanını deviren yerliler; XXI. yüzyılın ilk yıllarında Arjantin'i sarsan iktisadî kriz sırasında bütün büyük kentlerde birden meydana çıkarak toplumsal yaşama el koyan piqueteros hareketi, Brezilya'da 21 eyalette örgütlü, işgal ettikleri çiftlikleri işletmeleriyle, kendi eğitim sistemleriyle, kooperatifleriyle bir çeşit alternatif toplum oluşturan Topraksızlar Hareketi... Araştırmacıları bu tip hareketleri "yeni toplumsal hareketler" olarak adlandırma konusunda genel bir uzlaşı sergiliyorlar.

1 Mayıs 2009 eşiğinde, ana hatlarıyla iki çizgi biçimlenmişti solda: akıllılar ve "deliler"(!)...

Haydi, yakanızda kızıl karanfillerle, sıkılı yumruklarınızla ve yoldaşlarınızla omuz omuza aşkı ve hayatı savunmak için 1 Mayıs 2009'da Taksim'e!

Kriz ve savaşlarda kadınları göreve çağıran kapitalizm, bir kez daha gövdelerimizle şok dalgalarını emip sistemi kurtaran emniyet yastıkları olmamızı istiyor bizlerden. "Siz kadınlar aslında çok sağlamsınız, sinirleriniz çelik gibi, o yumuşak başlı görünüşünüzün ardında son derece güçlü bir kişilik taşıyorsunuz, biz sizi yanlış tanımışız," diyor

İlk okullarda her sabah, hepimizi bir "And" içirirlerdi; galiba şimdilerde de devam ediyor bu... Peki, resmi ideolojik yalanın, bebelerden kitlelere maledildiği bu "ayin", kriz Türkiye'sinde ne anlam taşıyor? Gelin; bununla yüzleşelim...

Antisemitizm, esasında, Siyonizm'i besleyen ana kaynaklardan biri olarak ortaya çıkmaktadır. Siyonist devlet, tam da "Yahudi'nin Yahudi olarak varlığını sürdürebilmesi için İsrail Devleti'ne ihtiyaç vardır ve İsrail Devleti'nin tek olası oluş biçimi ise Siyonizm'dir" denklemine dayanır. Yahudi'nin (İsrail Yahudileri için olduğu kadar, diyaspora Yahudilerinin de) İsrail Devleti'ne bağlılığını sürdürebilmek için, antisemitizm paranoyasının sürekli kılınması aslîdir. "Antisemitizmin yasallığını tanımazsanız, Siyonizmin meşruiyetini de inkâr etmiş olursunuz," der örneğin, Rus Siyonist ideologlardan Jacob Klatzikin. Ve de, "Yahudi halkı çok kötü bir halktır; komşuları haklı olarak ondan nefret ederler... Öyleyse kurtuluşu topyekûn İsrail ülkesine göçmesindedir." Siyonizm'in en önemli ideologu ve aktivisti Theodor Herzl ise ekler: "Tüm antisemitler bizim sevgili dostlarımız; antisemit bir politika izleyen bütün ülkeler ise, bağlaşıklarımızdır."

"Dünyada bizim için bir yer yoksa, o zaman başka bir dünya yapılmalıdır.
Öfkemizden ibaret gereç ve saygınlığımızdan ibaret malzemeyle.
Hâlâ birbirimizle buluşmalı, birbirimizi daha iyi tanımalıyız.
Eksik olan, gelecektedir...."

Sibel Özbudun, Türkiye'de yaşanan gündelik şiddet çok yönlü bir görünüm sergilerken, özellikle kadınlara yönelik sınır tanımayan eril şiddet vakalarının arttığına dikkat çekiyor. Bununla sınırlı kalmıyor, kadına yönelik tüm şiddet biçimlerini ortaya sererken miladı 1980 askerî darbesine dayandırılabilecek, iktisadî (neo)liberalleşme ve toplumsal-kültürel muhafazakârlaşmayı çözümlüyor. Ve ortaya  bir "kadın kırımı" tablosu çıkıyor.

Sibel ÖZBUDUN, Marks’a ilginin arttığı, ekonominin krize, dikkatlerin Marksizme yöneldiği bu günlerde, dünyadan Türkiye’ye bir seyrüsefer yapıyor;  ‘hisseleri batık, kalpleri kırık, düşleri paramparça piyasa ideologlarını’ bizlere anımsatıyor