Yasin DURAK

İstanbul'da ya da Ankara'da yaşandığında bir ölçüde "gündeme" yansıyan ülkücü faşist saldırganlığın daha sistemli ve yoğun yaşandığı taşra üniversitelerindeki görünümünü Yasin Durak inceliyor.

Umut KOCAGÖZ

Türkiye'deki öğrenci hareketinin uzun zamandır kullan(a)madığı bir yöntem olan okul işgallerini tartışmamız gerekir. Zira benim iddiam, okul işgallerinin, hangi amaca bağlı olursa olsun, devrim provası olduğu yönündedir.

Tuğba YAVUZ

Ezberci eğitimden yana olmadığım için, her türlü yorumunuzu kabul edercesine şimdi bir soru soracağım. Bunun cevabı kitaplarda yok; o yüzden, kaldırın kitabı-defteri, sözlü yapacağım. Durun bir dakika, ben ne saçmalıyorum? Görüyorsunuz ya, cevaplanması gereken sorular insanın üzerine öyle bir yapışıyor ki; bir an, kendinizi o soruları sormaya hazırlanırken buluyorsunuz.

Umut KOCAGÖZ

Öğrenci hareketinin YÖK’ün kalkması talebi yerinde ama eksiktir. Sermayenin bir kurumu olan YÖK’ün kaldırılması, ne gibi bir alternatifi ifade eder, bunu tartışmak gerekir. Bunun yanında, tek bir merkez altında uluslar arası eğitim piyasasına bağlanan ülke eğitim sisteminin kendi içindeki özerkliği kavranamadan eğitim sistemine karşı geliştirilecek hareketlerin her daim eksikliği olma potansiyeli çok yüksektir

Eğitim üzerine giriştiğimiz çalışmanın teorik sonuçlarına 2 sayı önceki yazımızla ulaşmıştık. Salt yıkıcı politikliğin karşısında olan duruşumuzun bir sonucu olarak, yeni olana, kurmak istediğimize dair teorik kuruculuğa da girişmemiz gerekiyor. Bu yazıda, bunu yapmaya çalışacağız.

Korkunun belleği nasıl oluşturulur? Nasıl korkmaya başlar insan? Sahne almaktan, öne çıkmaktan, bir şey söylemekten, herkesin kendine bakmasından, ölmekten... İnsan korkudan her korktuğunda kendi derinliğini aynı demir çubukla genişletir, korku öğreticidir: Zayıf olduğumun bilincindeyim

Özgür eğitimi isteyen “öğrenci tiplerini” incelemeye ne dersiniz? 40 yıl önce, Deniz Gezmiş ve arkadaşları tarafından kurulan THKO’nun üyelerinden 6 ODTÜ’lü gencimizin, bir gece yarısı heyecanla başlayarak başarıyla sonuçladığı, malum stada “DEVRİM” yazılmasının ardından bizim geniş omuzlu, kravatlı amcalar şöyle diyor: “Yahu, bizim gençler tutturmuşlar bir DEVRİM. Ne ister bu devrim, ne ister bu gençlik?” Eee, cevap basit: “Herkese anadilde, demokratik, bağımsız, özgür eğitim hakkı!”

Günümüzde eğitimin demokratikleşmesini savunmak, sınıf ilişkilerini savunmak değil midir? Geçen sayıda Pink Floyd’un izini sürerek ‘Eğitime ihtiyacımız var mı?’ sorusunu sormuştuk. Bu sayıda konuyu biraz daha derinlemesine tartışmaya çalışacağız

Eğitimin ve eğitim sisteminin zorunlulukları, kurulma biçimleri ve işlevleri, sınıflı toplumlara özgü olan bütün itaat ve disiplin kurallarını işletirler. Oysa yeni kurulacak bir toplum için, bu mekanizma parçalanmalı, yerle bir edilmelidir. Bu iki tane ‘tek’ öykü, bu yerle bir etmenin bir denemesidir.

Toplumsal bir fabrika olarak işleyen okullar, genç insanları üretime sokarak onları istediği gibi biçimlendirir. Bu koşulda eğitime katılmış bir öğrenciye ‘Welcome to the Machine’ diyerek bu durumu ‘All in all it was all just bricks in the wall’ diye anlatabiliriz.