Son Adana Altın Koza Film Festivali, sinemamızda bir tabunun kırılmasına vesile oldu. Öyle böyle değil, sahiden devrim gibi bir şey: Yarışma bölümüne kabul edilmesi yapımcılarımızı hayli huzursuz eden "İki Dil Bir Bavul", sadece yarışmakla kalmadı, öteki filmlere fark atarak festivalin en büyük ödüllerine de ortak oluverdi. Bir belgeselin kurmaca filmlerle aynı terazide tartılmasına şiddetle karşı çıkan sinemacıların korktuğu bu muydu, kestirmek zor; ama iki genç belgeselcinin üç yılını vererek tamamladığı, izleyen herkesin gönlünü kazanan bir film, durması gereken yerde durmadı ve kurmaca filmlerin klimalı VIP salonuna dalıverdi işte.

24 Nisan'da aydınlara yönelik toplu tutuklamadan bir süre sonra idama mahkum Paramaz ve arkadaşları hakkındaki hüküm 15 Haziran'da infaz edildi. Zaten soykırıma dönüşen zorunlu göç de o sıralarda başlatılmıştı. ... İstanbul'un göbeğinde kurulan idam sehpaları, herkesi dehşete düşürdüğü gibi, uzun süre en küçük muhalefet potansiyeline olanak tanımadı.

Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ, özellikle Kürt sorunu söz konusu olduğunda, "entelektüel birikimini" konuşturmayı, belli ki, seviyor. Öyle anlaşılıyor ki, "kültürel haklar" konusunda epey kafa da yormuş.

Ben bu yazıyı kaleme almaya başladığımda iki gazetenin ilk sayfalarındaki haberlerden biri, "Avrupa sağa kırdı! AP için 27 ülkedeki seçimlerde merkez sağ gücünü korudu, aşırı sağ ve göçmen karşıtları güçlendi. Sol ve sosyal demokrat partilerse ezildi";  ikincisi ise, "Avrupa set çekti... Kıta sağa kaydı... Solun eridiği AP seçimlerinde ‘ötekini dışlayan Sarkozy, Merkel ve ırkçılar güç kazandı."

Yorgo Andreadis, Abdi İpekçi Türk Yunan Barış ve Dostluk Ödülü almış Karadeniz kökenli bir Yunan yazarı.

Keçilerin otladığı kayalıklar için Tansu Çiller döneminde Türkiye ile Yunanistan'ın savaş eşiğine girdiği 1996 yılı başlarında, ilki düzenlenen TÜYAP kitap fuarının onur konuğu olmayı kabul etmiş ve barış mesajları vermişti.

Yazarımız Haluk Yurtsever, bu yazısında, Ortadoğu'dan Afganistan ve Pakistan'a uzanan kaotik siyaset coğrafyasındaki gelişmeler üzerine notlar düşüyor, bize "ne krizin göründüğü/gösterildiği gibi seyrettiği, ne de dünya siyasetinin barışçıl bir evreden geçtiği" yalanına inanmamamız gerektiğini söylüyor.

70'ler bana aşık olmayı öğretti; hâlâ aşığım!

70'ler bana isyan etmeyi öğretti; hâlâ isyancılarla atıyor yüreğim!

70'ler bana başka bir dünyanın mümkün olduğu; bunun da tek yolunun devrim olduğu bilincini verdi; kimileri "dogmatik" bulsa da ben hâlâ "Tek Yol Devrim" derim...

"Halkların kardeşliği", bu topraklarda, Şeyh Bedreddin'den Hrant Dink'e uzanan, acılı çoğul zenginliktir; onun direnç dolu tarihidir...

Egemenlerin süreğen baskı ve tasallutuna maruz kalan bu tarihte; "... ‘Geç kalmış' liberal bir devrimdi" diye anılan 1908'den resmi ideolojiye; İttihat ve Terakki'den Kemalizme uzanan "Türkleştirme politikaları"nın güzergâhında "resmi tarih"in daima "yok saydığı", "inkâr ettiği" çoğul zenginliğimizdir...

Kriz üzerine ne kadar çok yazılıyor, ne kadar çok laf ediliyor. Her şeyin kavramsal düzeneklerden uzaklaştırılıp söze çevrildiği günlerde, kriz üzerine bu kadar konuşmanın neresi güzel diye soracak olunursa, krize ilişkin her konuşmanın mevcut gerçekliği şurasından burasından tırtıklamasının fevkalade güzel olduğunu düşünüyorum.

XX. yüzyılın sonları, ezilenlerin mücadeleleri açısından uçsuz bucaksız bir deneyim birikimine sahne olan Latin Amerika'da yeni bir mücadele biçiminin yükselişine tanık oldu. Meksika güneydoğusunda, Chiapas eyaletinde "Ya Basta!" şiarıyla neo-liberalizme karşı ayaklanan Zapatista Mayalar; Bolivya'da su ve doğalgazın özelleştirilmesine karşı patlak veren sokak savaşları; Ekvator'da art arda üç devlet başkanını deviren yerliler; XXI. yüzyılın ilk yıllarında Arjantin'i sarsan iktisadî kriz sırasında bütün büyük kentlerde birden meydana çıkarak toplumsal yaşama el koyan piqueteros hareketi, Brezilya'da 21 eyalette örgütlü, işgal ettikleri çiftlikleri işletmeleriyle, kendi eğitim sistemleriyle, kooperatifleriyle bir çeşit alternatif toplum oluşturan Topraksızlar Hareketi... Araştırmacıları bu tip hareketleri "yeni toplumsal hareketler" olarak adlandırma konusunda genel bir uzlaşı sergiliyorlar.

Epey zamandır üzerinde çalıştığımız İstanbul filmimiz nihayet bitti. Attacafa ve Tribu adlı iki kültür organizasyonunun desteğiyle ayarlanan ve Roubaix'deki CRRAV (Le Centre Régional de Ressources Audiovisuelles) stüdyosunda gerçekleşen ses miksajı biter bitmez, film Fransa'da bir dizi gösterimle seyirci önüne çıktı.